Chrześcijaństwo a praktyki magiczne

Z zakazem uprawiania magii spotykamy się już w Księgach Pisma Świętego Starego Testamentu:

1. Księga Kapłańska 19, 31: Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz

2. Księga Powtórzonego Prawa 18, 10- 14: Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary, nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza. Dochowasz pełnej wierności Panu, Bogu swemu. Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twoj.

Teksty te wskazują na to, iż wszelkie praktyki magiczne są czymś obcym dla Boga. Co więcej, znajdujemy w Piśmie Świętym opisy, jak różni magowie są pokonywani przez potęgę Boga.

1. Księga Rodzaju 41- Józef tyumfuje nad czarownikami egipskimi.

2. Księga Wyjścia 7, 10- 13. 19- 23 8, 1- 3. 12- 15. 9, 8- 12- Mojżesz pokonuje magików z Egiptu.

3. Księga Liczb 22- 24- Balaam, bożek kananejski, musi razem ze swą oślicą służyć Jahwe i ludowi żydowskiemu.

4. Księga Daniela 2 4 5 14- ukazuje jak Daniel kompromituje czarowników chaldejskich.

Również w Nowym Testamencie znajdujemy opis walki z magią i magikami.

1. 2 List do Tymoteusza 3, 8- w nawiązaniu do Wj 7, 11.22- historia Jannesa i Jambresa.

2. Dzieje Apostolskie 8, 9- 24- czarnoksiężnik sam zwraca się pokornie do św. Piotra.

3. Dzieje Apostolskie 13, 6- 11- czarnoksiężnik Bar-Jezus Elimas zostaje zmuszony do milczenia przez św. Pawła Apostoła

4. Dzieje Apostolskie 16, 16 nn- czarodziejka z Filippi zostaje zmuszona do milczenia przez św. Pawła Apostoła.

5. Dzieje Apostolskie 19, 13- 20- egzorcyści żydowscy, którzy próbowali podszywać się pod Apostołów i zaklinali szatana w imię Jezusa.

Jaki wniosek można wyciągnąć z tego co zostało przedstawione?

Otóż, CUDA I PROROCTWA MOGĄ SIĘ OBYĆ BEZ PRAKTYK MAGICZNYCH (por. Pp 18, 9- 22 Lb 23, 23).

Wszelkiego rodzaju czary odwodzą od służenia Bogu Prawdziwemu (Pp 13, 2-6), a ci, co dokonują rzeczy niezwykłych, w rzeczywistości fałszują naukę Bożą (Mt 24, 34 Ap 16, 12- 16).

Dlatego prorocy tak nieubłaganie zwalczają wszystkich magów narodów pogańskich (Iz 19, 1nn Iz 44, 25 Iz 47, 12 n Jer 27, 9 Ez 21, 34).

Uprawianie magii jest wielką pokusą dla człowieka. Rownież szatan probował kusić Jezusa, aby Ten, używając swojej mocy, zaspokoił głód (por. Mt 4, 1- 11).

Na temat praktyk magicznych wypowiadał się również św. Jan Chryzostom w In epist. II ad Tim. c. 4 hom.8, 5, PG 62, 650:

Nie zwracajmy uwagi ani na wróżów ani na wieszczków ani na cudotworców, ale na Boga znajdującego jasno wszystko i mającego świadomość wszystkich rzeczy.

W ten sposób wiedzieć będziemy wszystko, co wiedzieć potrzeba, i osiągniemy wszelkie dobra.

Podobnie pisze św. Jan Damasceński w De fide orthodoxa II 4, PG 94, 878, który przypomina:

Otóż rzeczy przyszłych nie znają ani aniołowie Boży ani demony, a jednak je przepowiadają: aniołowie mianowicie jako że Bóg im to odkrywa i poleca objawiać. Co oni zatem przepowiadają wszystko się dzieje. Ale przepowiadają także i demony czasami dlatego, że wiedzą co się dzieje w oddaleniu czasami przez samo przypuszczenie. Stąd często kłamią i nie trzeba dawać wiary.

Inni pisarze wczesnochrześcijańscy, którzy walczyli z magią, wróżbami i zabobonem:

1. św. Augustyn:

- De civitate Dei, CCL 47- 48

- De divinatione daemonum, PL 40

- De doctrina christiana, CCL 32

- Enarrationes in Psalmos, CCL 38

- Epistulae, PL 33

- Tractatus in Johannis Evangelium, CCL 36

2. Pirminiusz:

- De singulis libris canonicis scarapsus, PL 80

3. Cezary z Arles:

- Sermones, CCL 103

4. św. Cyprian:

- Quod idola dii non sint, CSEL 3

5. św. Grzegorz z Nyssy:

- De Pytonissa

6. św. Grzegorz z Tours:

- Historia Francorum, 2, 31- 43

7. św. Izydor z Sevilli:

- Etymologiarum sive Originum

8. św. Marcin z Bragi:

- De correctione rusticorum

- Capitula ex orientalium patrum sinodis. A Martino Episcopo ordinata et collecta.

9. Maksym z Tutynu:

- Sermones, CCL 223

10. Tertulian:

- Apologeticum, CCL 1

- De Anima, CCL 2

- De Idolatria, CCL 2

- De Spectaculis, CCL 1

Praktyki magiczne i wróżbiarskie niejednokrotnie zostały potępione w oficjalnym Nauczaniu Kościoła Katolickiego:

Sobóry i Synody w Gallijskie:

Sobór w Arles II- 442 rok.

Sobór w Adydze rok 506

Sobór w Orleanie rok 533

Synod Diecezji Auxerre lata 561- 605.

Sobór w Narbona rok 589

Sobór Hiszpański:

Sobór w Toledo III rok 589

Cóż, wróżbiarstwo, magia i zabobon są czymś obcym dla Objawienia Chrześcijańskiego. W świetle teologii moralnej stosowanie praktyk magicznych i dawanie im posłuchu jest grzechem śmiertelnym, gdyż oznacza brak zaufania Bogu, negacje, że Bóg uczynił człowieka istotą wolną i rozumną.

Takie praktyki jak:

TEOMANCJA- czyli wróżenie na podstawie rzekomego natchnienia bezpośredniego od Boga

SKIOMANCJA i NEKROMANCJA- czyli chęć przeniknięcia zdarzeń przyszlych za pośrednictwem duchów osób zmarłych

KRYSTALOMANCJA- wróżenie z kryształowj kuli

KATOPTROMANCJA- wróżenie z lustra

ONIROMANCJA- wróżenie na podstawie marzeń sennych

CHIROMANCJA- wróżenie z linii reki

OBCE RELIGII CHRZEŚCIJAŃSKIEJ I STOJĄ W SPRZECZNOŚCI Z OBJAWIENIEM BOŻYM.

ks. dr. Artur Katolo, teolog moralista i bioetyk.

Bibliografia:

1. Fabrizio Nicoli. Cristianesimo, superstizione e magia nell'alto medioevo. Bagni di Lucca 1992.

2. Ks. Stanisław Witek. Duszpasterstwo w konfesjonale. Wróżenie. Zabobon. Poznań 1988.

3. Xavier Leon- Dufour. Słownik teologii biblijnej. Magia. Poznań- Warszawa 1985.


Katechizm Kościoła Katolickiego a sprawy paranormalne.

Kościól Katolicki jasno i jednoznacznie wypowiada się w swojej nauce o kwestiach paranormalnych. Oto kilka cytatów z Katechizmu, które przedstawiamy do przemyślenia osobom wierzącym, które parają się tzw "paranaukami".

2115 Bóg może objawić przyszłość swoim prorokom lub innym świętym. Jednak właściwa postawa chrześcijańska polega na ufnym powierzeniu się Opatrzności w tym, co dotyczy przyszłości, i na odrzuceniu wszelkiej niezdrowej ciekawości w tym wzgledzie. Nieprzewidywanie może stanowić brak odpowiedzialności.
 

2116 Nalezy odrzucić wszystkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do Szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość. Korzystanie z horoskopow, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historia i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem - połaczonym z miłująca bojaźnią - które należa się jedynie Bogu.

2117 Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągac nadnaturalną władzę nad bliźnim - nawet w celu zapewnienia mu zdrowia - są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka.


Powrót do strony głównej